Stowarzyszenie Miłośników Ziemi Zgorzeleckiej TRAMP zorganizowało dla członków i sympatyków w dniu 9 maja 2026 roku wycieczkę autokarową do trzech miejsc w Niemczech. Pierwszym punktem wycieczki był Zamek Stolpen. Zamek częściowo w ruinie, mieści się na wzgórzu o wysokości 356 metrów n.p.m.. Nazwa zamku została zapożyczona od zwrotu „stolpno”, co oznacza „miejsce kolumna” i nawiązuje do wszechobecnej w mieście oraz na zamku skały – bazaltu.
Na terenie zamku znajduje się najgłębsza wydrążona w naturalnym kamieniu (bazalcie) studnia na świecie. Wydrążenie jej zajęło górnikom z Rudaw Wschodnich aż 24 lata. Głębokość studni wynosi 84,4 m.
Pierwsza budowla obronna powstała prawdopodobnie w tym miejscu około 1100 roku. Następne informacje o zamku pojawiają się w 1121 w Kronice Kosmasa. Jednak są one bardzo niepewne. Pierwszym pisanym dokumentem w historii zamku pochodzi z około 1218, kiedy biskup Bruno II z Porstendorf zakupił zamek wraz z okolicznymi ziemiami od Moyko de Stuplen
Około 1200 roku zamek Stolpen był słowiańskim dworem obronnym. W ramach niemieckiej ekspansji na wschód na początku XIII wieku został przekształcony w siedzibę biskupów miśnieńskich i stał się jedną z ich ważniejszych rezydencji. W 1559 roku książę August Wettyn zmusił biskupa do zmiany ziem. Rozszerzył on i zmodernizował budynki na wzgórzu zamkowym i używał obiektu jako swojej podmiejskiej rezydencji oraz zamku myśliwskiego. Podczas wojny trzydziestoletniej mury zamku z powodzeniem stawiały opór atakom i oblężeniom. W 1675 roku zamek został przekształcony w twierdzę krajową, jednak już w XVIII wieku coraz mocniej podupadał. Rozwiązanie garnizonu w 1764 roku rozpoczęło jego naturalny upadek. Po przejściu Napoleona w 1813 roku część twierdzy została wysadzona, co zakończyło okres świetności zamku jako ważnego miejsca strategicznego.
W latach 1716–1765 na zamku więziona była Anna Konstancja Cosel, faworyta Augusta II Mocnego, znana jako hrabina Cosel. Jej grób znajduje się na terenie zamku, gdyż po śmierci została pochowana w kaplicy zamkowej. Następnym punktem wycieczki była formacja skalna stanowiąca jedną z największych atrakcji turystycznych Parku Narodowego Saskiej Szwajcarii, w Górach Połabskich we wschodniej części Niemiec. Bastei jest jednym z najbardziej znanych punktów widokowych w Szwajcarii Saksońskiej i najczęściej odwiedzanym miejscem w tym regionie. Turystów przyciągają tam widoki na kurort Rathen, Łabę i jej lewy brzeg. Wśród charakterystycznych punktów, które możemy zobaczyć z mostu znajdują się: Twierdza Königstein, zespoły skalne Lilienstein oraz Pfaffenstein . Most jest połączony z wieloma innymi punktami widokowymi. Jednym z nich są pozostałości po Zamku Neurathen , skąd zobaczyć można prawy brzeg Łaby. Poza tym turyści odwiedzają także punkty Ferdinandstein oraz Kleine Gans. Most Bastei stanowi ważny węzeł szlaków. Wychodzące stąd trasy docierają do wielu punktów często odwiedzanych przez turystów. Następnie grupa udała się autobusem do Twierdzy Königstein. Pierwszą budowlą na terenie obecnej twierdzy był wybudowany przez Czechów w XIII wieku zamek warowny, o którym pierwsze wzmianki pisemne pochodzą z 1241 roku. W Górnołużyckim dokumencie granicznym wymieniany jest jako „lapis regis”, czyli Kamień królewski. Zamek ten wyznaczał wtedy granicę między należącymi do Królestwa Czech Łużycami a Marchią Miśnieńską. Na początku XV wieku (1408 rok) saska dynastia panująca Wettynów przejęła go w swe posiadanie. Jednak dopiero w 1459 roku rejon ten został prawnie wcielony do Saksonii. W 1559 roku rozpoczęto przebudowę zamku na twierdzę, co trwało aż do 1731 roku. Za czasów panowania Augusta II, elektora saskiego i króla polskiego, bramę wjazdową ozdobiono kartuszem z herbem I Rzeczypospolitej. Wyjątkowym elementem wyposażenia twierdzy była wielka i bogato zdobiona beczka do wina o pojemności 239 hektolitrów, wykonana na zlecenie Augusta II Mocnego. Beczka była ozdobiona herbem Rzeczypospolitej. Oryginał beczki wywieziono w 1819 roku, obecna jest jego kopią.
Od 1588 twierdza pełniła także rolę więzienia. Za panowania króla Augusta II Mocnego w twierdzy byli więzieni m.in. Wolf Dietrich von Beichlingen, synowie Jana Sobieskiego, Jakub i Konstanty oraz kanclerz Jan Stanisław Jabłonowski.
Podczas II wojny światowej od października 1939 w twierdzy istniał Oflag IV B Königstein. Po zwiedzeniu Twierdzy autobus wraz z uczestnikami udał się w drogę powrotną do Zgorzelca.